28 oktober- 29 november

Vanaf woensdag 28 oktober tot en met zondag 29 november 2015 is de expositie “De stilte roept” te zien in Het Oude Raadhuis van Warmond. De tentoonstelling is onderdeel van de Kunstweek Warmond die wordt gehouden van 7 november tot en met 15 november. Op 7 november zullen Joris Huijzer ven Jeannette Heijmenberg van 15.00 tot 16.00 uur een toelichting geven op deze bijzondere expositie. De galerie is op woensdag, donderdag en vrijdag geopend van 15 tot 17 uur, op zaterdag van 11 tot 17 uur en op zondag van 13 tot 17 uur.

In grotere mate dan in de andere beeldende kunsten, meer dan in de schilderkunst en meer dan in de beeldhouwkunst, openbaart zich in de fotografie de volstrekte bewegingloosheid van het onderwerp. In een schilderij kan de zwierige streek van een kwast op het doek nog beweging suggereren, of kan een achteloze klodder verf in een vreemde kleur op een gezicht voor dynamiek zorgen. Pablo Picasso laat – vooral in zijn portretten van Dora Maar – zien dat je het leven op het doek kunt creëren door een gezicht tegelijkertijd van voren als van opzij te laten zien. Drie dimensies op een tweedimensionaal oppervlak. In de beeldhouwkunst krijgt de kunstenaar die drie dimensies cadeau, en kan alleen al het wisselende standpunt van de aanschouwer zorgen voor levendigheid. Wanneer je in het Guggenheim in Bilbao langs de groteske, roestige, gebogen platen van The Matter of Time loopt, ontvouwt zich bij iedere stap een nieuw kunstwerk, aldus bedenker Richard Serra. Met de tijd verstrijkt daar de beleving.

Zo niet in de meedogenloze fotografie, waar niet alleen het beeld, maar ook de tijd lijkt stil te staan. Zodra de ontspanknop van de camera is ingedrukt, begin het beeld te verouderen. Het beeld is stilgezet, de tijd tikt door. Nergens is die verstilling van de foto zo voelbaar als in White van Remy Sapuletej, waarop een jonge vrouw als versteend naar de vloer staat te staren. Het werk is van 2015, maar het behang op de achtergrond lijkt al wat verouderd, de kleuren hebben de fletsheid van een afdruk uit grootmoeders tijd, en er zitten vlekken en vegen op de foto die doen vermoeden dat het in een plakboek aan een andere foto vastgekleefd heeft gezeten. Sapuletej heeft de tijd niet alleen stílgezet, maar ook nog teruggezet. Igor Vasiliadis zet de tijd nog verder terug door gebruik te maken van het 19e eeuwse natte plaat collodium-procedé voor het afdrukken van zijn foto’s. Het levert in Captured Time een warm, maar bevroren beeld van een halfblote vrouwenrug op. Angèle Etoundi gebruikt moderne technieken, maar benadrukt het gevangen moment van het gezicht door het in Heritage III in zwart-wit tegen een gesneden houten beeld aan te zetten.

Terwijl sommige kunstenaars de stilte van het gefotografeerde beeld willen bevestigen, zetten anderen zich er juist toe de beweging in het beeld terug te winnen. Diagonale lijnen en bewegingsonscherpte kunnen hierbij helpen,  maar steeds vaker worden mixed-media technieken gebruikt als extensie op een foto. Casper Faassen brengt de drie dimensies letterlijk terug in de foto door in Danza Silenciosa de danseres in een ruimte ver achter het beschermende matglas te plaatsen. Een stille dans is het gevolg. Paco Raphael tart met de wetten van het statische beeld door in Pink Bambi een hert uit de context van het bos te halen en met een felroze vacht in groot formaat in de straten van een metropool te zetten. Voor het oog van de kijker lijkt het hert ieder moment terug te kunnen springen naar zijn eigen grootte en kleur, naar zijn eigen bos. Cédric Bouteiller heeft de stilte van de foto volledig verdreven met ruwe streken graffiti. In Intensité du Rêve dansen de felle kleuren van de street-art rond de gefotografeerde onderwerpen.

De stilte in de fotografie is geen geruisloze stilte, geen allesverzengende stilte. Je loopt er niet aan voorbij zonder dat het opvalt. Het is eerder een oorverdovende stilte, een stilte die beklijft, een stilte die de aandacht trekt. Het is een stilte die roept.